פערציג יאהר אין מדבר

האלוצינאציעס פאסירן אפט צו מענטשן אין מדבריות. די זון באקט, מ'פארלירט אסאך וואסער, מ'ווערט אויסגעטרוקענט, און מ'פאנגט אן צו זעהן זאכן.

אין די מדבריות נעבן מצרים, אוואו משה רבינו האט זיך געדרייט בשעת די אידן האבן געארבעט, האט מען געטראפן אויף די ווענט פון היילן מאלערייען אלט טויזענטער יאהרן, וואס צייגן די באנוץ פון די הלוצינירענדע שוועמליך פאר רעליגיעזע עבודה.

די גרעסטע ניסים אין די אידישע געשיכטע זענען פארגעקומען אין די פערציג יאר וואס אידישע קינדער האבן זיך געוואלגערט אין מדבר. זיי זענען געגאנגען טעג אן וואסער, ס'איז געשטארבן פון זיי אין די טויזענטער, און יעדן טאג האבן זיי געגעסן עפעס וואס זיי האבן נישט געוואוסט וואס דאס איז. מ'האט זיכער געמאכט אז קיינער זאל נישט נעמען צו ווייניג אדער צו סאך, יעדער האט גענומען לויט זיין וואג, און קיינער האט נישט געטארט נעמען מער ווי איין עומר. די "צויבער שוועמליך" קענען זיין זייער שעדליך ווען ס'איז פארפוילט, און משה רבינו האט זיך גערעגט ווען מענטשן האבן עס געלאזט פארפוילט ווערן. פרייטיג האט ער זיי עס געהייסן קאכן אין ס'נישט פארפוילט געווארן.

די מן האט געברענגט א קדושה אין זייער גוף אין זיי ערלויבט צו זעהן דעם הגלת פנים. נאך צוויי וואכן אויפן מן זענען זיי געווען גרייט צוציגיין צו קבלת התורה.